Quint Verkoeijen

Ik was altijd al een reflectief, naar binnen gericht mens. Mijn ouders zeiden eens: jij was er altijd gewoon, en dat leek prima. En ja, ik was er. Maar ik leefde vooral in mijn hoofd. Voelen en verbinden, met mezelf en met anderen, had ik nooit geleerd.

Het keerpunt was de scheiding van mijn ouders, toen ik 5 was. Ik voelde me een soldaat zonder training, midden op een slagveld. Ik denk dat ik toen naar binnen ben gaan keren: niet voelen, alles wegdrukken. Dat was overleven.

Ergens leerde ik dat presteren de manier was om liefde, aandacht en waardering te krijgen. Goede cijfers, maar leeg van binnen. Ik vluchtte in gamen, mijn telefoon en series, en later in cannabis. Daar heb ik meer dan vier jaar mee geworsteld, en ik heb er hulp voor gezocht.

In 2023 werkte ik een tijd met een lichaamsgerichte coach. Voor het eerst dacht ik: wow, het leven is prachtig. Toch viel ik steeds terug in isolement. Ik was keihard voor mezelf en voelde dat er iets mis was met mij. Later leerde ik dat dat schaamte was.

Tijdens een minor ondernemerschap leerde ik Khyal kennen. Ik begon de website van Broederschap te bouwen en ging in november 2025 mee op een mannenweekend, eigenlijk om de teksten beter te kunnen schrijven. Daar ervoer ik voor het eerst hoe het is om je helemaal te uiten, en gezien en geaccepteerd te worden zoals je bent.

Op mijn tweede mannenweekend kwamen de grote doorbraken. Schaamte die ik meer dan vijftien jaar met me meedroeg, woede, verdriet: het mocht er allemaal zijn. Sinds dat weekend is de kritische stem in mijn hoofd weg.

Inmiddels ben ik gestopt met blowen. Ik pluk de vruchten van al het emotionele werk en van jaren onderzoek naar psychologie en spiritualiteit. Ik sta in contact met mezelf en met anderen, en ik houd ervan. Ik geloof dat elke man dit werk kan gebruiken. Daarom bouw ik eraan mee.